نژاد ولش کورگی اشاره به دو نژاد کوچک از سگهای گله دارد که زادگاه اصلی آنها ولز است و شامل ولش کورگی کاردیگان (Cardigan Welsh Corgi) و ولش کورگی پمبروک (pembroke welsh corgi) میشود.
سگهای این نژاد بهخاطر پاهای کوتاه، بدن کشیده، گوشهای راست و شخصیت باهوش خود در جهان شناخته میشوند و بهعنوان حیوان خانگی، سگ نمایشی و سگهای کار محبوبیت دارند. در این مطلب هر نکتهای که لازم است در مورد نژاد سگ ولش کورگی بدانید، از تاریخچه گرفته تا ظاهر، خلقوخو و مراقبت را بررسی خواهیم کرد.
تاریخچه نژاد سگ ولش کورگی
نام نژاد سگ ولش کورگی از کلمات ولزی «cor» به معنای کوتوله و «gi» بهمعنای سگ گرفته شده است. دو نژاد ولش کورگی ریشه و تاریخ متفاوتی دارند؛ اما برخی از اجداد و ویژگیهایشان مشترک است.
اعتقاد بر این است که پمبروک ولش کورگی از نسل سگهای اسپیتز است که توسط بافندگان فلاندری (منطقه بزرگی از فرانسه و بلژیک و جنوب هلند) در قرن دهم به ولز آورده شدهاند. این سگها با سگهای گله بومی ولزی جفتگیری کردند تا نژادی کوچک اما قوی را تولید کنند.
بههمین خاطر نژاد پمبروک به عنوان نژادی کاردیگان در سال ۱۹۳۴ توسط Kennel Club در انگلستان شناخته شد. با اینحال نژاد کاردیگان قدیمیتر از نژاد پمبروک است و گمان میرود که ترکیبی از خانواده سگهای داشهوند و باستهاند باشد که توسط قبایل سلتها، که بیش از ۳ هزار سال پیش از اروپای مرکزی مهاجرت کردند به ولز آورده شده است. از این سگها برای گلهداری گوسفند، گاو و اسب در زمینهای ناهموار ولز استفاده میشد. نژاد Cardigan نیز در سال ۱۹۲۸ توسط Kennel Club در انگلستان به عنوان یک نژاد جداگانه از Pembroke شناخته شد.
ظاهر سگ ولش کورگی
اگرچه کاردیگان و پمبروک از نژاد سگ ولش کورگی در ظاهر شباهتهایی با هم دارند اما ویژگیهای متفاوت آنها باعث تمایزشان از همدیگر میشود.
پمبروک ولش کورگی یک سگ کوچک اما قدرتمند است که با قد ۲۵ تا ۳۰ سانتیمتر در ناحیۀ شانه و وزنی بین ۱۳ کیلوگرم برای نرها و ۱۲ کیلوگرم در مادهها بسیار شبیه به روباه است. صورت نژاد پمبروک سه گوش با چشمهای بادامی و گوشهای راست و دم کوتاه شبیه به لنگر است. پمبروک با طول متوسط دارای پوششی متراکم و ضخیم است و پوشش آنها میتواند به رنگهای مختلف مانند قرمز، حنایی، سیاه، خرمایی و نارنجی باشد. برخی از گونههای این نژاد دارای علامتهای سفید روی پاها، سینه و گردن هستند.
کاردیگان ولش کورگی کمی بزرگتر و سنگینتر از پمبروک است و با قد ۲۷ تا ۳۳ سانتیمتر در ناحیۀ شانه و وزنی بین ۱۲ تا ۱۷ کیلوگرم دارد. تراکم پوشش این نژاد بیشتر است و دارای سری بلند، چشمهای گرد، گوشهای بزرگ و صورتی با حالت ملایم است. دم کاردیگان بلندتر از پمبروک و به سمت پایین و کمی خمیده است. سگهای این نژاد طیف گستردهای از رنگها را دارند و میتوانند مانند همتای خود دارای علامت سفید یا بدون علامت باشند.
خلق و خوی سگ کورگی ولز
هر دو نژاد سگ ولش کورگی خلقوخویی مشابه دارند که نشاندهنده میراث آنها از گلهداری است. هر دو نژاد Welsh Corgi باهوش، هوشیار، وفادار و مهربان هستند که باعث میشود آنها به بهترین همراهان برای خانوادههایی که کودک یا حیوانات خانگی دیگر دارند، تبدیل شوند.
با این حال، کاردیگان و پمبروک تفاوتهایی در شخصیت خود دارند که در سبک زندگی صاحبانشان تأثیر میگذارد. پمبروک جذابتر، بازیگوشتر و پرانرژیتر از کاردیگان است و دوست دارد در هر کاری که خانوادهاش انجام میدهد، شرکت کند و از یادگیری ترفندها و بازیهای جدید لذت میبرد؛ اما کاردیگان محتاطتر، آرامتر و سازگارتر از پمبروک است و از استراحت و نوازش لذت میبرد. کاردیگان اگرچه نسبت به آموزش بسیار مشتاق است اما او بسیار خجالتی است و نسبت به غریبهها محتاط رفتار میکند، بنابراین نیاز به اجتماعی شدن و آموزش غلبه بر ترس دارد.
مراقبت از نژاد سگ ولش کورگی
نژاد سگ ولش کورگی سگهایی هستند که نیازی به نظافت و نگهداری زیاد ندارند. با اینحال مراقبتهای اولیه برای سلامتی، شادابی و رشد آنها ضروری است. مهمترین نکات مراقبتی برای هر دو نژاد سگ ولش کورگی عبارتند از:
- هر دو نژاد به برس زدن هفتگی نیاز دارند.
- در صورت کثیف شدن موها نیاز است که آنها را با شامپوی مخصوص سگ حمام کنید. همچنین نیازی به کوتاه کردن موهای سگ ولش کورگی نیست مگر اینکه به دلایل پزشکی یا اهداف زیبایی باشد.
- تمییز کردن گوش سگ های نژاد کورگیباید به صورت هفتگی انجام شود. همچنین پس از شنا یا حمام کردن باید آنها را بهخوبی خشک کنید تا از عفونت گوش یا ورود کنه جلوگیری شود.
- چشمهای هر دو نژاد باید روزانه با یک پارچه پنبهای و مرطوب تمیز شود. همچنین باید بهطور منظم هرگونه علائم در چشمها مانند قرمزی، تحریک، تیرگی یا آسیب بررسی شود و در صورت وجود هر یک از این علائم، به دامپزشک مراجعه کنید.
- هر دو نژاد باید برای جلوگیری از مشکلات دندانی، روزانه مسواک بزنند. همچنین حداقل سالی یکبار برای بررسی هرگونه آسیب، عفونت یا پوسیدگی دندان باید آنها را به دامپزشک نشان داد.
- لازم است که ناخنهای هر دو نژاد بهطور مرتب کوتاه شود. همچنین در صورت بروز هرگونه علامت ترکخوردگی، شکستن یا عفونت در ناخنها باید برای تشخیص و درمان به دامپزشک مراجعه شود.
منابع مقاله:
AMERICAN KENEL CLUB
